​Als kind vond ik het bos spannend. Misschien omdat er achter iedere boom en struik iets of iemand verstopt kon zitten? Kronkelende paadjes, holle bomen en bruggetjes over beekjes maakte het bos magisch. Er viel zoveel te ontdekken.

​

En dat is nog steeds zo. Hoewel ik nu met hele andere ogen naar het bos kijk. Als kunstenaar zie ik vooral ritme en gelaagdheid, composities en interessante vormen. Ik voel me er thuis en zie wat er dagelijks verandert. Het is een oneindige bron van inspiratie, zomaar om de hoek.